معظلی به نام همراه بیمار !

نباید حتما خبرنگار باشیم و برای به دست آوردن سوژه راهی بیمارستان شویم؛ همین که فاصله خانه تا محل کارمان را پیاده طی کنیم یا اگر خودمان بیمار شویم و روی تخت بیمارستان باشیم یا گشتی در شهر بزنیم متوجه معظلی به نام همراه بیمار بودن خواهیم شد.

به گزارش توانانیوز، اولین نفری که توسط پرستار بیمارستان پیج می‌شود کیست؟ بله همراه بیمار.دکتر نسخه را به همراه بیمار می دهد، وسایل و داروهای مورد نیاز را همراه بیمار تهیه می‌کند.اما در بیمارستان‌ها جایی برای همراه بیمار وجود ندارد. نه جایی دارند و نه چاره ای!بیمارستان‌های تهران پر از بیمارانی است که شهرستان آمده‌اند، بعضی از آن‌ها در تهران به منزل دوست و آشناهایشان پناه برده‌اند و برخی که جایی ندارند در حیاط بیمارستان یا پارک‌های نزدیک بیمارستان بصورت موقت زندگی می‌کنند.

بیمارستان حضرت علی‌اصغر در ظفر، یکی از بیمارستان های تهران است که کودکان شهرستانی در آن به دنیا می‌آیند.وقتی وارد محیط بیمارستان می‌شویم شاهد جمعیت زیادی از شهرستانی‌ها هستیم که نه جایی برای استراحت دارند و نه راهی برای چاره !

همراه بیمار کیست؟

هرکجا که می‌روی، می‌گویند همراه بیمار کیست؟اما همین همراه بیمار اگر درخواستی داشته باشد، به آن توجه نمی‌شود، همراه بیمار بودن به یکی از معضلات جامعه تبدیل شده است. خبرنگار توانا بصورت کاملاً اتفاقی گذرش به یکی از بیمارستان‌های تهران خورد و با دیدن این وضعیت تصمیم گرفت یک گزارش میدانی تهیه کند و با برخی از همراهان بیمار گفت‌وگو کند:من به دلیل بیماری یکی از دوستانم همراه او راهی بیمارستانی در تهران شدیم؛ از همان ابتدا به بی‌حوصلگی جواب ما را دادند و منتظر ماندیم تا نوبتمان برسد و ویزیت شویم.در این فاصله حرف‌هایی که بین پرستاران و همراه بیماران ردوبدل می‌شد توجهم را جلب کرد:عطیه که همراه دخترش بود بسیار ناراحت حال تنها فرزندش بود و از پرستار خواهش کرد تا برای او یک‌ سرم تقویتی تزریق کند اما هرچه منتظر ماند پرستار نیامد با اینکه گفته بود الان می‌آیم!جالب است که ما خودمان را به کسانی سپرده‌ایم که حال بد ما برایشان اهمیت ندارد.

پدری روبه‌روی من و دوستم نشسته بود البته نه روی صندلی چون صندلی نبود که بنشیند‌. توی سالن نه چندان مناسب بیمارستان نشسته بود و سرش را به دیوار تکیه داده بود.دوستم جایش را به او داد. گفت که از شهرستان آمده و اینجا هم جایی ندارد، شب‌ها پایین تخت دخترش می‌خوابد و کمرش بشدت درد گرفته است.نوبت ما رسید و دیگر فرصت نشد تا همراهان بیشتری را ببینم.اگر همراهی کنار بیمار نباشد نه کار بیمار راه می‌افتد و نه کار بیمارستان؛ اما بی‌توجهی به آن ها مخصوصاً همراهانی که از شهرستان آمده‌اند معضلات زیادی را به بار آورده که تا آن‌ها را از نزدیک نبینیم شاید باور نکنیم.نبود کاناپه در تمامی اتاق‌ها، نبود تحهیزاتی مانند دمپایی برای همراهان، تعداد کم پرستاران در بیمارستان‌ها همه و همه از این قبیل مشکلات هستند که همراهان تحمل می‌کنند.

اما چاره چیست؟

با افرایش سرانه پرستار در بیمارستانها می‌توان کمی از دغدغه خانواده بیماران کم کرد. در آن صورت همراه بیمار با خیالی آسوده بیمارستان را ترک می کند چون می بیند حضورش در بیمارستان ضرورتی ندارد. اگرچه متخصصین بر حضور مددکار اجتماعی تاکید می کند اما یکی  از پزشکان  ساکن آلمان می گوید: بیماران در آلمان حتی پس از مرخص شدن از بیمارستان هم مددکار دارند.او می گوید: در آلمان هیچیک از همراهان حق ندارند در اتاق بیمارشان بخوابند. برای آنها فضای دیگری در سالن بزرگتر تعبیه شده است. همچنین همراه می داند که کادر بیمارستان همه نیازهای بیمارش را رفع می کند پس حضور خود را ضروری نمی داند.

برای مادران باردار نیز اتاق مخصوصی در نظر می گیرند تا همه اعضای خانواده در کنار هم باشند. این اتاق جزو خدمات ویژه ای است که به مادران باردار داده می شود.اگرچه شرایط درمانی در آلمان و یا برخی کشورهای توسعه یافته در مقایسه با ایران ایده آل به نظر می رسد اما آنها از روش‌هایی استفاده کرده اند که اجرای آن در ایران چندان دشوار نیست. ارتقای خدمات درمانی، افزایش تعداد پرستار، کاهش زمان بستری بیمار و در نهایت حذف همراه در بیمارستان‌ها از جمله راهکارهایی است که سبب می شود شهروندان ایرانی تحول در نظام سلامت را در عمل مشاهده کنند

نویسنده : کوثر خدایاری

محقق و روزنامه نگار