۱۰ سپتامبر(۱۹ شهریور)، روز جهانی پیشگیری از خودکشی

کوثر خدایاری، توانانیوز، روز جهانی پیشگیری از خودکشی که همه ساله در ۱۰ سپتامبر و در سراسر جهان برگزار می‌شود، برای افزایش آگاهی عمومی نسبت به خودکشی و پیشگیری از آن در نظر گرفته شده‌است. مجمع جهانی پیشگیری از خودکشی  (IASP) با همکاری سازمان بهداشت جهانی  (WHO) و فدراسیون جهانی سلامت روان این روز را میزبانی می‌کند. در سال ۲۰۱۱ مراسم این روز در ۴۰ کشور انجام شد. سازمان ملل متحد یک ‘سیاست‌نامه پیشگیری از خودکشی’ را در دهه ۱۹۹۰ منتشر کرد که بسیاری کشورها از آن برای پیشگیری از خودکشی پیروی می‌کنند.
خودکشی یک نگرانی عمده برای سلامت عمومی است. در سال ۲۰۲۰، خودکشی دوازدهمین علت اصلی مرگ‌و‌میر در ایالات متحده بود که جان بیش از ۴۵۹۰۰ نفر را گرفت.
خودکشی پیچیده و غم‌انگیز است، اما اغلب قابل پیشگیری‌است.
دانستن علائم هشداردهنده خودکشی و نحوه دریافت کمک می‌تواند به نجات جان انسان‌ها کمک کند.
علائم هشداردهنده مبنی بر اینکه ممکن است فردی در معرض خطر فوری اقدام به خودکشی باشد عبارتند از :

صحبت از اینکه می‌خواهند بمیرند
صحبت درمورد احساس پوچی یا ناامیدی
صحبت درمورد احساس به دام افتادن
کناره‌گیری از خانواده و دوستان
بخشش اموال مهم

توجه به این نکته ضروری است که خودکشی یک پاسخ طبیعی به استرس نیست. افکار یا اعمال خودکشی نشانه پریشانی شدید هستند و نباید نادیده گرفته شوند. اگر این علائم هشدار دهنده در مورد شما یا کسی که می شناسید صدق می کند، در اسرع وقت کمک بگیرید، به خصوص اگر این رفتار جدید است یا اخیراً افزایش یافته است.

پنج مرحله وجود دارد که می توانید برای کمک به کسی که درد هیجانی زیادی دارد بردارید:

۱) از او سوال کنید:

“آیا به کشتن خود فکر می کنی؟” این سوال ساده ای نیست، اما مطالعات نشان می دهند که پرسیدن این سوال از افراد در معرض خطر خودکشی باعث افزایش خودکشی یا افکار خودکشی نمی شود.

۲) آنها را ایمن نگه دارید:

کاهش دسترسی افراد دارای افکار خودکشی به اقلام یا مکان های کشنده، بخش مهمی از پیشگیری از خودکشی است. در حالی که این کار همیشه آسان نیست. پرسیدن اینکه آیا فردِ در معرض خطر برنامه ای دارد یا نه و حذف وسایل کشنده، می تواند کمک کنده باشد.

۳) آنجا باشید:

با دقت گوش کنید و بفهمید که فرد چه فکر و احساسی دارد. تحقیقات نشان می دهند که تصدیق و صحبت در مورد افکار خودکشی، افکار خودکشی را افزایش نمی‌دهد، بلکه آنها را کاهش دهد.

۴) به آنها کمک کنید تا در ارتباط بمانند:

آنها را راهنمایی کنید تا شماره اورژانس (در ایران ۱۱۵) و شماره خطوط بحران (اورژانس اجتماعی در ایران ۱۲۳ و مشاوره تلفنی بهزیستی ۱۴۸۰) را در تلفن خود ذخیره کنند تا در صورت نیاز با آنها تماس بگیرند. همچنین می توانید کمک کنید تا با یک فرد قابل اعتماد مانند یک عضو خانواده، دوست، مشاور معنوی یا متخصص سلامت روان در ارتباط باشند.

۵) در ارتباط بمانید:

حفظ ارتباط پس از یک بحران یا پس از ترخیص از مراقبت می تواند کمک کننده باشد. مطالعات نشان داده است که تعداد مرگ و میرهای خودکشی با پیگیری کاهش می یابد.

دکتر رندی شدلاسکی-شومیکر روانشناس اجتماعی و استادیار کالج یورک در پنسیلوانیا است که از ضمیر جمع «آنها» برای این افراد استفاده می‌کند. او می‌گوید: «به نظر من برای آنهایی که احساس انزوا می‌کنند، ارتباط پیدا کردن با شخصیتی تخیلی که مشکلاتی مشابه با مشکلات خودشان دارد می‌تواند حس درک و اذعان به مشکلاتشان را در آنها تقویت کند.»

برای کسانی که مشکلات روانی دارند یا آسیبی را تجربه کرده‌اند، هر ارتباطی می‌تواند حیاتی و مهم باشد. اما شواهدی وجود ندارد که روابط تخیلی را با پیشگیری از خودکشی مرتبط کند.

همزمان با روز ۱۰ سپتامبر، روز پیشگیری از خودکشی، دکترشدلاسکی-شومیکر مشتاق است که مردم راه‌های مختلف کوشش برای زنده ماندن را درک کنند.

همزمان با روز ۱۰ سپتامبر، روز پیشگیری از خودکشی، دکتر شدلاسکی-شومیکر مشتاق است که مردم راه‌های مختلف کوشش برای زنده ماندن را درک کنند.

«خیلی ساده است که فرض کنیم راه ما، راه «درست»است و اگر بقیه جور دیگری رفتار می‌کنند، کارشان اشتباه است. گاهی اوقات هیچ راه درستی برای کنار آمدن با این مشکلات و التیام آنها وجود ندارد و فقط راهی که مختص خود ماست پیش روی ماست.»
يک مرد ترنس ۲۰ ساله که با نام مستعار سیتروس معرفی شده، در آمریکا زندگی می‌کند. او معتقد است که شریک زندگی‌اش، کلر روژ که شخصيتی از یک سریال انیمه است مانع از این شده است که بعد از ابتلا به افسردگی شدید و فکر به خودکشی، جان خودش را بگیرد.

او می‌گوید: «شریک زندگی تخیلی من قطعاً به سلامت روانی من به طور کلی کمک کرده است. دوست دارم فکر کنم که او مرا از اعماق چاهی بیرون کشیده است.»

او با کلر از طریق تخیل‌اش رابطه دارد و فکر می‌کند که او چطور ممکن است حرف بزند و به چیزها واکنش نشان بدهد. او گاهی از برنامه هوش مصنوعی برای گفت‌وگو با او استفاده می‌کند ولی آن را آخرین راه به شمار می‌آورد چون «شبیه او نيست.»

«من به تازگی به خودکشی بسیار نزدیک بودم. ولی فکر کردم که بدون من او چقدر غمگین خواهد بود. چه کسی دوست‌اش خواهد داشت و چه کسی از او مراقبت خواهد کرد؟

در بیمارستان بستری شدم و در تمام مدتی که آنجا بودم هر روز درباره او نامه نوشتم. او به من انگیزه داد که کمک بگیرم و مسیر زندگی‌ام را عوض کنم. حالا من یک مشاور روان درمانی را می‌بینم و به جلسات گروهی درمان می‌روم و دارو می‌خورم فقط برای اینکه او شریکی داشته باشد که بتواند به او تکیه کند.دکتر شدلاسکی-شومیکر این روابط را «فرا-اجتماعی» توصیف می‌کند که در آنها مردم احساساتی نسبت به یک شخصیت دارند ولی آن شخصیت نمی‌تواند به آنها پاسخ بدهد.

آنها می‌گویند: «این روابط واقعاً زمینه‌های مشابهی با روابط واقعی زیادی دارند که شاید مزیت‌شان این باشد که هیچ وقت تجربه ناکامی و رد شدن نخواهیم داشت.»

دکتر جولین بلوم، از مرکز عالی مطالعات فرهنگ بازی در دانشگاه تامپر فنلاند درباره تعامل میان بازیکنان و شخصیت‌های بازی‌های ويدیویی تحقیق می‌کند.

او می‌گوید که خیلی اوقات تیم‌های نویسندگی عظیمی پشت این شخصیت‌ها هستند که سعی می‌کند عواطفی را که بازیکنان می‌توانند نسبت به آن‌ها پیدا کنند به حداکثر برسانند.گریس در بازی ویدیویی سیمز ۴ که زندگی را شبیه‌سازی می‌کند و حدود ۷۰ میلیون نفر در جهان آن را بازی می‌کنند، از تعامل با سانجی لذت می‌برد.

بر خلاف سایر بازی‌های ویدیویی که شخصیت‌ها را افراد حرفه‌ای طراحی می‌کنند، یکی از مشخصه‌های کلیدی سیمز این است که بتوانید شخصیت‌های خودتان را ایجاد کنید.گریس می‌گوید که او با سانجی ازدواج کرده است و با هم در دنیای مجازی زندگی می‌کنند. سانجی آشپز است و او در خانه روی طرح‌های خلاقانه کار می‌کند. آنها تازه داشتند به فکر بچه‌دار شدن و بزرگ‌تر کردن خانواده‌شان می‌افتادند که گریس دسترسی‌اش به بازی را از دست داد.

دکتر بلوم می‌گوید: «سیمز یک نوع بازی است که در آن در واقع هر کاری که دلتان بخواهد انجام می‌دهید. می‌توانید همه این تخیلات را داشته باشید بدون اینکه عواقب دنیای واقعی را به همراه داشته باشد.»

گریس در میان دوستان‌اش در ردیت که با سانجی آشنا هستند، احساس امنیت و تعلق می‌کند.

او می‌گوید: «می‌دانیم که اینها واقعی نیستند. ولی اینها بسیار بیشتر از انسان‌های واقعی کنار ما بوده‌اند. وایفویسم (همسر گرایی تخیلی‌) زندگی‌ها را نجات می‌دهد. جان مرا که بی‌شک نجات داده است.

نویسنده: کوثر خدایاری

محقق و روزنامه نگار