رسول مجیدی، توانانیوز ـ هفت سال بحران و فرسایش امید*صاحبنظران و فعالان دلسوز حوزه گردشگری به نیکی آگاهند که سال ۱۳۹۷ (شمسی)، نقطه عطفی به شمار میرفت که افقهای روشنی را پیش روی صنعت گردشگری ایران نوید میداد.
اما متأسفانه، از آن پس، زنجیرهای از وقایع پیشبینیناپذیر و ضربات مهلک، پیکره نیمهجان این صنعت را هدف قرار داد و آن را به ورطه رکود عمیق سوق داد.
این رویدادهای ویرانگر عبارتند از:*
*تحریمهای بینالمللی و فشارهای اقتصادی:* تشدید تحریمها، پروازهای بینالمللی را به شدت محدود کرد، دسترسی به بازارهای جهانی را دشوار ساخت و منجر به کاهش چشمگیر ورود گردشگران خارجی شد. این خود، زمینه را برای بحرانهای بعدی فراهم آورد.*
*افزایش چشمگیر بهای سوخت:*
گرانی بنزین، هزینههای حملونقل داخلی را برای تورهای گردشگری افزایش داد و قدرت خرید مردم را برای سفرهای داخلی کاهش داد.*
*حوادث ناگوار:* سقوط هواپیمای اوکراینی و متعاقب آن، بحران جهانی کرونا، صنعت گردشگری را در سطح بینالمللی و ملی فلج کرد.*
*بحران اقتصادی و تورم افسارگسیخته:
تورم شدید و کاهش ارزش پول ملی، قدرت خرید مردم را به شدت تقلیل داد و سفر را از سبد هزینههای بسیاری از خانوارها حذف کرد.* *تلاطمات اجتماعی و سیاسی:* اعتراضات داخلی، از جمله وقایع مربوط به مهسا امینی، و همچنین ناآرامیهای منطقهای و جهانی (مانند جنگ)، احساس ناامنی را افزایش داده و بر تصویر بینالمللی کشور تأثیر منفی گذاشته است.
*رویدادهای غیرمترقبه:*
مرگ یک چهره سیاسی برجسته و وقایع پیشبینینشده دیگر، به بیثباتی و عدم قطعیت در فضای کلان کشور دامن زده است.* *محدودیتهای ارتباطی:* قطع یا اختلال گسترده در اینترنت، عملاً بخش مهمی از بازاریابی دیجیتال، ارتباطات با گردشگران و حتی ارائه خدمات را مختل کرده است.
در طول این هفت سال پر فراز و نشیب، راهنمایان گردشگری، هتلها، رستورانها، اقامتگاههای بومگردی و تمامی فعالان این حوزه، هرگاه که اندکی امید به بازگشت به روال عادی پیدا کردند، با ضربهای سهمگین و غیرقابل پیشبینی مواجه شدند. متخصصان برجستهای که پرچمدار معرفی فرهنگ و تاریخ غنی ایران بودند، اکنون امید خود را به آینده از دست دادهاند و بسیاری به فکر مهاجرت یا تغییر شغل افتادهاند
.این استعدادهای درخشان و سرمایههای انسانی ارزشمند، یکی پس از دیگری، از ریل صنعت گردشگری خارج شده و به سوی مسیرهای دیگر هدایت شدهاند. فقدان برنامهریزی مدون، حمایتهای پایدار و ایجاد ثبات و امنیت اقتصادی و اجتماعی، موجب شده است تا چشمانداز روشنی برای آینده گردشگری در ایران متصور نباشد. این روند، زنگ خطری جدی برای یکی از ظرفیتهای بالقوه اشتغالزایی و ارزآوری کشور محسوب میشود
نویسنده؛ .*رسول مجیدی*
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟